Ik heb me jarenlang niet helemaal thuis gevoeld in deze wereld. Er is vroeger niets naars gebeurd en ik heb echt een goede jeugd gehad. Maar ik had gewoon altijd het gevoel dat de wereld niet helemaal voor mensen zoals ik bedoeld was. Op mijn manier had ik daar ook wel een beetje schijt aan, maar toen ik jong was vond ik het soms best zwaar. En toen ik daar ook nog een angststoornis bij kreeg, werd het er niet makkelijker op. Wel had ik altijd het gevoel dat er een reden was waarom ik hier was. Ik kon alleen niet bedenken welke. Ik kon toen nooit bedenken dat ik hondenfotograaf voor honden met een rugzakje zou worden.

En toen kwam Bengi op mijn pad, een hond met een rugzakje

Ze was angstig en getekend, en ik begreep haar meteen op een manier die ik moeilijk kan uitleggen. Haar angst voor vreemde mensen en harde geluiden en haar behoefte om soms gewoon even er niet te willen zijn. Ik begreep het en tegelijkertijd was het ook frustrerend. Want ik wilde haar zo graag helpen, maar ze wilde die hulp helemaal niet hebben. Net zoals ik vroeger ook nooit geholpen wilde worden. We waren in dat opzicht echt wel een beetje hetzelfde.

Samen zijn we gegroeid

Door de jaren heen zijn we samen gegroeid, al ging dat natuurlijk niet van de ene op de andere dag. Vreemde mensen en harde geluiden blijven voor haar een dingetje, en eerlijk gezegd heb ik zelf ook nog wel eens dagen waarop alle prikkels me gewoon te veel zijn. Maar we zijn het leven wel leuk gaan vinden met alle dingen die we samen kunnen en mogen doen.

Wat me wel verdriet deed, was dat niemand zag hoe ze echt was. Voor mij was Bengi gewoon de leukste en de liefste, en haar angst was maar een heel klein deel van wie ze was. Maar dat was wel het eerste (en vaak ook het enige) wat mensen zagen. Ik wilde zo graag aan de wereld laten zien hoe dapper ze was, hoe ze gegroeid was en hoe geweldig ze eigenlijk was als je haar echt kende. Dus begon ik foto’s van haar te delen zoals ze was als we samen waren, zodat ik kon laten zien wat ik in haar zag.

Bengi zoals ik haar ken op de Maasvlakte

Dat was het begin van Sajet Fotografie

Bengi leerde me ook meer over hondengedrag, en hoe je een hond pas echt begrijpt als je kijkt naar wat er achter het gedrag zit. Want wat je ziet is nooit het hele verhaal. Dat geldt voor honden, maar eigenlijk ook gewoon voor mensen.

Inmiddels is Déjà er alweer 7,5 jaar bij. En omdat ik geen foto’s van ons drieën samen kan maken, heb ik inmiddels ook al een aantal fotoshoots gedaan. Een geposeerde shoot bij Natalie van Purrpaws waarvan een prachtig groot drieluik boven mijn bank hangt, waar ik iedere dag zo ontzettend blij van wordt. En een shoot in het Müllerthal door Merlijn van Merlijn Arina Photography tijdens een wandeling, waarvan ik een fotoalbum heb dat ik geregeld door blader om lekker na te genieten van onze mooie vakantie. Als hondenfotograaf weet ik hoe belangrijk goede foto’s zijn en dit zijn momenten die ik niet wil vergeten. Die kleine dingen samen verdwijnen, en dan ben je blij dat je ze hebt vastgelegd.

Drieluik wanddecoratie bij mij thuis aan de muur en het fotoalbum van onze vakantie in Mullerthal

Hondenfotograaf uit Rotterdam voor honden met een rugzakje

Het lijkt me zo leuk om van jou te horen wat jouw hond zo bijzonder maakt en waarom hij zo belangrijk voor je is. En het liefst wil ik dat ook voor je vastleggen, zodat jij tastbaar bewijs hebt van hoe leuk jouw hond echt is. Ook (of juist) als niet iedereen dat ziet.

Want ik snap dat gevoel helemaal.

Ben je benieuwd hoe een fotoshoot met jouw hond eruit kan zien? Neem gerust contact op en ik vertel je er alles over